LEIAR:  Som  det  stiger  frem

Alle elskar små fine syttandemai-tog. Små trafikkstasjonar, derimot, er det mindre begeistring for. Her frå Erfjord for nokre år sidan.

LEIAR: Som det stiger frem

av Esther Moe

Me er på tampen av den månaden der me feirar identiteten vår med ein nasjonaldag der nettopp det vidstrekte og varierte Norge med sin rikdom av natur, landskap og tradisjonar blir hylla og spegla.

Det finst folk i husa der ingen skulle tru at nokon kunne bu landet rundt, og mellom bakkar og berg utmed havet. Kva er vakrare og meir eksotisk på tv-bilde enn eitt vaiande flagg på eit hus høgt over fjorden eller ytst på ei øy? Kva vekkjer blanke auge som eit eit ørande lite syttandemai-tog på ein utenkt plass?

Me elskar å spegla oss i den identiteten, og me elskar å selja oss på den når turistane skal lokkast hit. Uforstyrra natur-rom, små øysamfunn, eller ei klynge hus inst i ein fjord. Og det er ikkje noka løgn, slik lever me jo.
Men om dei som styrer og steller med samfunnsutviklinga, bejublar det på store dagar og i reiselivskampanjar, er det desto mindre begeistring å spora i kvardagsdonten. Anten det, eller så manglar det eitt eller anna i grunnleggjande forståing av korleis ein byggjer eit land og held det vedlike.

Ikkje før var nasjonaldagen over, før denne avisa måtte melda at trafikkstasjonen i Sauda er ein av dei det brenn eit blått lys for. Går det som Statens vegvesen vil, kan den bli ein av dei 22 stasjonane som blir lagde ned frå januar 2020.
For suldølen vil det bety at teoriprøven må takast i Haugesund eller Odda, mens for førarprøve på tunge køyretøy, er det Stavanger eller Bergen som gjeld.

For når det kjem til vegstasjonar, er det ingen som blir særleg bevega av at formatet er lite. Lite volum, er vegvesenets grunngiving for å villa setja kroken på døra i Sauda. Til forveksling likt grunngivinga når Posten, etter alt å dømma, endar opp med store kutt i levering av post og aviser frå neste sommar av.
Det er nok av døme på at det som er smått og lokalt må vika til fordel for effektivisering, sentralisering og kjøttvekt. Til sjuande og sist handlar det sjølvsagt om pengar.

Sjølvsagt er det fornuftig å tenkja effektiv og rasjonell drift, anten det er snakk om bygd eller by. Men viss kjøttvekt er det store og det glupe 364 dagar i året, er det mildt sagt blåaugd å tru at ein den eine nasjonaldagen i året kan hausta små vakre syttandemai-tog på kvart nes og i kvar grend rundt om.
Me elskar dette landet, det gjeld nok i departementskorridorane og på Løvebakken også, men skal det stiga fram, må det stå på ein fast grunn av infrastruktur.

Esther Moe
redaktør