LESARBREV:  Framtidas  Omsorg

LESARBREV: Framtidas Omsorg

Av Lina Lillehammer Bakka, Tove Kristin Moe, Selina Førland, Kati Hubatsch, Ingrid Grov, Kerstin Bock, Anne Hustveit, Anna Legård, Sølvi Holter, Jarle Nilssen, Anne Marit Overskeid, Heidi Hustveit Hoftun, Martina Berzins, Elisabeth Foss, Ljubica Randjelovic, Charity Sarile, May Tone Grønnevik og Maria Fugleberg

Fleire av oss som jobber ved demensavdelinga på sjukeheimen vil gjerne komme med våre synspunkt angåande samlokalisering.

Me har lang fartstid og mykje kompetanse som gjer at det me meiner kan vere med å bety noko.

Brukerane våre bur på avdelinga vår i mange år før dei går bort, med kjende stemmer og andlet rundt seg. Me legg vekt på å ha fast personale på gruppene for at brukarane skal oppleve ein trygg kvardag.

Mange har, i tillegg, andre diagnosar og komplikasjonar som gjer det særs viktig å ha nok fagfolk på huset. Til dømes kan det vere infeksjonar som krev tett oppfølging av sjukepleiar eller lege.

Det blir snakka om ressursbruk og økonomi i alle slike diskusjonar. På sjukeheimen er me i dag så heldige at me alltid har sjukepleiar på huset på alle vakter. Det hender at me på demensavdelinga ikkje har sjukepleiar på vakt, men då har me tilsyn av sjukepleiar frå somatisk. Eit døme er dersom ein diabetespasient er dårleg regulert, då er det nødvendig at sjukepleiar kjem fysisk ned til oss for å vurdere kva som skal gjerast. Vidare vil ho kanskje konferere med lege. Denne kan komme rett opp på avdelinga. Det tar to minutt, og ikkje tjuefem minutt.

Til dagleg er det flest helsefagarbeidarar med fagbrev på vakt. Me kjenner ofte at det å ha medisinansvar er tungt dersom me ikkje har sjukepleier på avdelinga. Men det er alltid sjukepleiar på somatisk avdeling. Og me meiner det er uforsvarleg å berre ta det over telefon.

Ofte har me lindrande pleie eller terminalpleie. Dette krev kontinuerleg tilsyn av sjukepleiar heile døgnet med tanke på medisinering av f.eks. a – preparat.

Me er flinke til å hjelpe kvarandre på tvers av avdelingane på demens og somatisk, me er berre eitt minutt frå kvarandre.

Det er også enklare å ha dei tverrfaglege møta når dei ulike yrkesgruppene er i nærleiken av kvarandre.

Elles er det kvar veke nødvendige turar for dei tilsette ved laboratoriet opp til oss eller at ein bruker skal til tannlege. Då er det rett i nærleiken. Fysioterapeut kjem også til oss kvar veke. Alt dette må vel koste ein del pengar dersom vår avdeling låg lenger vekke?
Det blir snakka så fint om alt den demente kan få sjå og vere med på. Når hjernen er så sjuk at du ikkje kan tåle noko særleg stimuli, så er det begrensa kva underholdning ein kan ha. Men me kan frå vindauga sjå ungar som skal på skulen på Sand, sjå båtar på fjorden, høyra kyrkjeklokkene. Med dei som er minst sjuke kan me gå på Kulturhuset, sjå på kunst, gå på ein av kafeane, gå på sandstranda på Neset i vår/sommarhalvåret, eller kjøra ein tur i bil.

Ein høyrer ofte snakk om demenslandsbyar som har butikkar eller pubar. Då må me tenkje på at me bur lenger heime i dag, og at når me evt. får plass på ein demensavdeling så er ofte sjukdommen komen så langt at ein klarar berre heilt enkle ting. Me ser at det som ofte fenger er når nokon kjem og syng kjente melodiar for oss. Når det er snakk om underhaldning må me alltid vurdera kvar enkelt brukars dagsform og situasjon og tenkje på etterverknader .

På grunn av dei store avstandane i kommunen opplev me at mange pårørande har fleire ærend på Sand den dagen dei kjem på besøk og fleire pårørande kjem med morgonbåten og retur om ettermiddagen.

Avdelingane er i dag fysisk avskilte. Ved demensavdelinga har me ein stor terrasse som me byrjar å bruke tidleg på året. Den har tilhøyrande hage med bærbuskar. Me har høner som legg egg, og me har bålpannekos. Det er sjølvsagt kjekt med nye bygningar, men me må tenkja ressursbruk med tanke på brukarane våre.

Til slutt vil me som jobbar ved demensavdelinga sei at det er ein stor tryggleik i å kunna springa opp ei trapp eller ned ei trapp for å henta hjelp.

Vår meining etter mange år i demensarbeid er at det er uforsvarleg å leggje ein demensavdeling skild frå legesenteret.

Med venleg helsing oss som jobbar ved demensavdelinga på Sand.

Lina Lillehammer Bakka, Tove Kristin Moe, Selina Førland, Kati Hubatsch, Ingrid Grov, Kerstin Bock, Anne Hustveit, Anna Legård, Sølvi Holter, Jarle Nilssen, Anne Marit Overskeid, Heidi Hustveit Hoftun, Martina Berzins, Elisabeth Foss, Ljubica Randjelovic, Charity Sarile, May Tone Grønnevik og Maria Fugleberg