LEIAR:  Tynga  i  tilliten

LEIAR: Tynga i tilliten

av Esther Moe

Valet på bygda handlar sjølvsagt om politikk. Men den personlege faktoren gjer bygdeval til noko djupt personleg, til tider både brutalt, men også djupt rørande.
Korleis partia gjer det, handlar sjølvsagt om perioden som har gått og kva som der har skjedd, men glade eller skuffa partileiarar lokalt, kan alltid takka eller skulda på medvind eller motgang-smitte frå moderpartiet og nasjonale trendar.

Kandidatkåringa er noko heilt anna. Det den enkelte får og ikkje får av kryss og slengjarar, er ikkje noko resultat av vindar som bles, eller partileiarar i motvind.
Det er personleg tillit frå ein sambygding til ein annan. Ærleg og så rett frå levra som det blir, bak forhenget der ingen ser.
Det kan den som innkasserer vita. At tilliten er rein.
Den som ikkje kasserer inn, kan ikkje utan vidare lesa mistillit. For faktorane som fører til at partiets opprinnelege rangering av sine kandidatar blir omkalfatra i møte med veljarane, er mange.

Ein av faktorane er rett og slett kor stor kontaktflate kandidatane har rundt om i kommunen. Kor mykje ein har fått vist seg fram og kor godt kjent ein er. Det handlar om nettverk, erfaring og om motivasjon. Det er mange strenger som spelar med.
Det er lett å forstå at Senterpartiets stigande stjerne, Øyvind Lovra Tveitane, både seier seg glad og audmjuk for den overveldande tilliten han er gitt. Både i eige og i andre parti.
Tillit er eit tveegga sverd. Ein fryd å få, og i same augneblinken som den ligg i handa, er den ei fallhøgde. Ei høgtliggjande list å leva opp til.
Slik løfter tillit oss, men held oss også godt planta på jorda med si nødvendige tyngde.

For Senterpartiet, som nå skal aksla begge ordførarverva, er det godt å ha ein varaordførar som er likt av fleire enn partiets eigne veljarar. For om nokon trur at det å ta fullt ordførar-hus, berre er fryd og gaman, kan ein trygt tenkja ein gong til.
Det inneber tilgang på makt ja visst, men lukkar opsjonen på skuld-deling og fordelen av dei banda og den kameratskapen som oppstår når to sveittar i same sele og kan dela både harde dagar og søte sigrar.

Det er det Senterpartiet har takka nei til nå. Dei har størrelsen og valresultatet til å kunna gjera det, men reint fleirtal har dei ikkje, og nå skal dei leva med skuffelsen frå Suldals nest største parti, der opposisjons-motivasjonen er stor.
Det er ikkje duka for mykje gjesping når dei neste fire åra av suldalspolitikken skal spela seg ut. Gratulerer og lukke til, til kvar og ein i det nye kommunestyret!


Esther Moe
redaktør