LEIAR:  Ord  og  handling

Illustrasjon henta frå Colourbox.

LEIAR: Ord og handling

av Esther Moe

Årets kommune- og fylkesting er beskrive som eit protestval. Senterpartiet er blitt in i meir urbane strøk og MDG er blitt stovereine på bygda. Bompengepartiet slår gjennom med ein frustrasjonsknyttneve, mens dei tradisjonelle styringspartia mistar grunn.

Trenden speglar seg også i Suldal, men med andre overskrifter. For mens Senterpartiet nasjonalt nå frontar eit opprør, kan neppe framgangen for ordførarpartiet lokalt lesast som noko opprørsteikn. Gerd Helen Bø gjer nok rett i å tilleggja litt av framgangen medvinden som går for Sp over landet.

Men også i Suldal viser valresultatet at andre vindar bles. Først og fremst gjennom at MDG i skrivande stund
har kapra eitt mandat. MDG har klart å gjera seg relevant i Suldal, der klima og miljø er i ferd med å transformera seg frå ei sak for spesielt interesserte til noko alle er opptatt av.

Når Venstre blør så sterkt lokalt, handlar det sjølvsagt om at partiet vanskeleg nå lar seg lesa og forstå av folk som bur på bygda. Partiet som ein gong hadde ein sterk neve i klima og grøne saker også lokalt, dett nå mellom fleire stolar og blir kanskje for lite radikalt for byen, men likevel for framandt for bygda.

Suldølen likar at styre og stell er føreseieleg og trygt, og om Senterpartiets framgang delvis er eit resultat av den gode Slagsvold Vedum-stemninga og nok er også framgangen eit handtrykk frå veljarar som veit at trass i klimatrugsmålet, er der fortsatt ein kvardag der suldalsskuta skal førast med stø hand. Erfaring og ro kjem vel med, og tilbakemeldinga til Gerd Helen Bø og resten av lista handlar også om det.

Derfor er det på mange måtar eit paradoks når praktiske og jordnære politikarar som Bø sist veke blir med SV på å erklæra klimakrise i Suldal. Ikkje fordi ikkje jordas og havets tilstand er alvorleg, men fordi det framstår som lettare absurd å erklæra ei krise for deretter å gå roleg til matpause.

Krise er eitt av dei sterkast orda me har for ein akutt situasjon. Vedtar ein det, som heile kommunestyret med unnatak av Høgre gjorde, må ein la maten stå og handla nå.

Om ikkje er det berre endå eitt ord. Og i denne saka eit ord som splittar folkevalde som eigentleg er samde om å villa handling, men som altså blir usamde over eit begrep.

Det er på tide at Suldal tar på alvor sine planar og festtalar om ei kursendring for klimaet, og det at ord blir handling, i staden for at handlinga blir fleire sterke ord.

Esther Moe
redaktør