LEIAR:  Elefanten  i  omsorgs-rommet

Fleire politikarar håpar nå at debatten om institusjonsbygginga ikkje skal bli nokon lokaliseringsdebatt. Men det er kanskje litt vel optimistisk.

LEIAR: Elefanten i omsorgs-rommet

av Esther Moe

Det er eit nytt politikar-kollegium som tar fatt på ein ny fireårsperiode, men om samansetninga er ny, er fleire av dei sentrale folkevalde framleis med. Det er også mange av dei gamle, eller skal me seia eviggrøne, debattane.
Livet er mangslunge og tar seg mange former og fargar, men når det kjem til stykket, kan det kokast ned til nokre få, kraftige buljongterningar. Den materien som verkeleg bevegar oss.

Slik er det også i det politiske livet. Nye folkevalde kjem til, nye saker dukkar opp, men under det tynne laget av nytt, ligg nokre evige tema.
Ei av dei eldgamle konflikt-kjeldene i suldalspolitikken er lokalisering.
Med sju grender under same kommune-tak, er ikkje det underleg.
Kor eit tilbod skal liggja og kven som får og ikkje får det godet ei lokalisering er, går rett i kjerna av det som er politikkens virke; nemleg fordeling av gode og byrder.

Det handlar om rettferd, og det handlar om å syta for vitale grender.
Når slike ambisjonar skal avvegast mot økonomi-og driftsomsyn, seier det seg sjølv at suldalspolitikken er noko av ein balansekunst.
Akkurat nå gjeld det framtidas omsorg; og det store spørsmålet er institusjonar og kjøkken under eitt eller to tak.

Opplysningane om kjøkkentrøbbel og sjukeheimen er nye, men debatten om eitt eller to tak er nær ein tru kopi av den som gjekk i kommunestyret i 2017.
Også då var fordelane ved eit samla tilbod oppe, men mindretalet som fronta ei samling på Sand, vann ikkje gjennom. Det gjorde fleirtalet som ville dela. Dei anerkjente også nedsidene ved delinga, men meinte då at desse utfordringane ville ein måtta adressera seinare.

Det er lett å forstå politikarane som nå gjerne vil la lokaliseringsdebatten liggja, men det håpet må seiast å vera noko nær å tru på nissen. Set ein postnummer og grendetilhøyrigheit på gruppeleiarane for dei to fraksjonane i 2017, er det vanskeleg å la vera å sjå mønsteret.
Ap, Sp og Venstre hadde då alle leiing med adresse Suldalsosen, mens KrF, SV og Høgre hadde leiarar med adresse Sand.
Kanskje er det tilfeldig?

Men lokalisering er ein del av debatten, anten me likar det eller ikkje, og det beste politikarane kan gjera, er å adressera den.
For det er betre med ein varm debatt rundt bordet enn rommet fullt av svære elefantar.

Esther Moe
redaktør