LEIAR:  Det  som  er  nærast

Skulen er ein del av livet for barn og unge og ein arena for mykje meir enn læring. Her frå eit antimobbe-markering på Nesflaten for nokre år sidan.

LEIAR: Det som er nærast

av Esther Moe

Skulestart er spenning, sommarfuglar i magen, for nokon rein og blank glede, for andre ein klump i magen. For somme er denne hausten ein ny start, for andre tilbake til ei velkjent striskjorte og havrelefse.

Skule og studier er ein arena for læring og utvikling for den enkelte, men også ein viktig spegel for den enkeltes sjølvbilde på godt og vondt.
Fag og timeplan er sjølvsagt ein viktig del av skulekvardagen, men det umiddelbare viktige for det enkelte barn og den enkelte ungdom er opplevinga av å vera sett, likt, bekrefta og tatt vare på.

Blikk, kommentarar, stemmeleie og kroppsspråk kan, i ein augneblink, omskapa kvardagen til ein oase eller til eit mørkt hol. Me vaksne veit det godt, men ingen kjenner det så tydeleg og er så lite trent i å verga seg som dei yngste menneska blant oss.
Det er ingenting som tilseier at suldalskulane slit meir med utestenging og mobbing enn andre. Det finst overalt der menneske er, og det ser dessverre ikkje ut til at den planen er skapt som kan utrydda fenomenet.

Den aller beste forsikringa og motgifta mot slikt er ein lærar som har tid og overskot til å sjå flokken sin, samspelet og den enkelte eleven. For når det kjem til ein klasse, er læraren toppleiaren som i kraft av sin posisjon kan kasta lys og skugge. Som kan bli den eine viktige som kan bety all verda for eit ungt menneske, men som også kan bidra til at ein som kjenner seg usynleg, fortsatt føler det slik.

Slikt ansvar påkallar stor respekt og eit inderleg ønske om at den enkelte lærar må få oppleva at det er tid og rom nok til dette arbeidet, som ikkje så lett lar seg verken dokumentera eller rapportera, men som er ein av grunnmurane for den enkeltes læring, nemleg det å kjenna seg trygg og sett.
Me som står utanfor skulen registrerer at det ikkje manglar på krav og ambisjonar til utvikling, satsingar, formalkompetanse, kursing og prosjekt for skulen og den enkelte tilsette. Og sjølvsagt skal det vera fagleg kvalitet.
Men den enkelte lærar må få tid og rom til å vera der for flokken sin, for den enkelte eleven. Ikkje som foreldre-erstattar, terapeut eller sosionom, men som ein trygg viktig vaksen med den uendeleg viktige oppgåva det er å vera med å byggja grunnmuren i den oppvaksande slekt.

Derfor er det oppløftande når den nye rektoren på Sand, Jorunn Hoås, erkjenner at skulen treng ein rektor som er tett på og at ambisjonen hennar i den nye jobben er å byggja relasjonar og lag. Det finst mange fancy kurs og ideer, men det er nok få av dei som kan utkonkurrera krafta i å vera tett på i skulen.

Esther Moe
redaktør