Stikk fingeren i fjorden!

Leiar:

Stikk fingeren i fjorden!

av Esther Moe

Forslaget om å døypa det nye fylket som er ein fusjon av Sogn og Fjordane og Hordaland til Vestlandet skapte sterke protestar. Nå er regjeringa kommen opp med det som skal vera eit kompromiss. Nemleg Vestland.

Korleis ei ubestemt form av det tradisjonsrike ordet løyser problemet, er ikkje så godt å forstå for ei enkel sjel, men kanskje sit ein stakkar for langt unna snusfornuften i departementale korridorar.

Reint språkleg er Vestland berre ei tyngre og meir framandaktig form av Vestlandet, som er eit kjent og etablert namn ganske så velsigna fritt for nokon administrativ klang.

Å droppa den bestemte forma er snedig, litt som å veiva hendene framfor eit ansikt mens ein ropar lufta er fri for alle! Ja, den er det, ein vil like fullt framkalla irritasjon hos sin neste.

Vestland er teknisk sett eit anna ord enn Vestlandet, men det er like fullt ei utidig kapring av eit begrep som er fritt. Vestlandet har ikkje noko postnummer, kvifor i alle verda skal det bli knytt til eit forvaltingsnivå?

Kommunalminister Monica Mæland (H) frå Bergen veit godt, eller burde i alle fall vita, at Vestlandet (uansett om det blir Vestland) er meir enn dei to nemnde fylka som nå blir eitt. At begrepet opnar bestemte, men frie, førestillingar om fjord, fjell, vêr, mentalitet, geografi, kultur, mat og eksistensgrunnlag.

Det er det indremedisinske, som jo åleine burde vera grunn god nok. I tillegg kjem innsalet av fjord og fjell til den internasjonale marknaden. Med to forøvne bokstavar – i forskjell, kor lett blir det eigentleg å kommunisera at destinasjonen Vestlandet er noko ganske anna enn fylket Vestland. Og vestlending må det uansett bli om den som bur i fylket Vestland.

Ingen kan eiga Vestlandet-ordet. Det er fritt og det bør det forbli. Føler du at du er på Vestlandet, er du nok det.

Og nei, det handlar ikkje om misunning, for Rogaland kunne heller aldri heitt Vestland eller Vestlandet. Av same enkle grunn som er gjort greie for overfor.

Nå er det opp til Stortinget å ta endeleg stilling. Og blant mange kompliserte saker som er til behandling der, burde det vera veldig enkelt å stikka fingeren i fjorden og sørga for at Vestlandet forblir fritt og at ikkje ein ubejelpeleg manøver til ubestemt form får passera som ei
byråkratisk utgåve av keisarens nye klede.